هميشه فكر مي كنم ايران با آن همه شكوه و جلال و شوكت تاريخي اش با اين همه منابع زير زميني اش بااين همه استعدادها ومفاخر عالمگيرش با بوعلي سيناودكترحسابي وحافظ ومولاناو... چرا هنوزجزكشورهاي سوم وبا كمي لطف واغماض كشور درحال توسعه ناميده مي شود؟ چرا كشور هاي اروپايي امريكايي يكه تاز شدند و چرا ايران ماند و عقب ماندگي و فقر و... ؟واقعا همه ي پيشرفت ها يه نسخه واحد دارند؟يا هر كشوري با توجه به فرهنگ و مذهب و شرايط اقليمي و استراتژيك خود بايد كه طراحي نو در اندازد؟

 با همه تنبلی كه داشتم گاه گاه سري به كتابهاي درسي مي زنم و يكي از كتاب هاي بي نظير و پر حجم كه با معرفي نظريه پردازان جامعه شناسي سرت را به دوران و دلت را به هراس مي كشد،كتاب نظريه هاي جامعه شناسي جرج ريتزر مي باشد.

رسيدم بودم به فصل چهارم و به نظريه هاي مشهورترين ومؤثرترين چهره جامعه شناسي ماكس وبر كه يك نويسنده پركار و يك متفكر كامل (1920-1864) بود او در آلمان واز يك پدربروكرات واز يك مادرمذهبي كالونيست متولد شد . نگران نباشيد قرار نيست من نظريه هاي اين انديشمند رو براتون بگم فقط يكي از تئوريهاي اون که قابل توجه بود رو براتون ياد آوري مي كنم اينكه چرا سرمايه داري در قرن 16و17 در غرب بوجود آمد؟گفته باشم كه اين تئوري در قرن 16و17 در غرب بوده و ربطي به قرن 21 وبه ايران و مذهب ما نداره.

يكي از آسيب هاي روشن فكري ما تقليد كور كورانه بدون توجه به فرهنگ بومي و مذهبي كشور مان بوده و قصه جاي ديگه است و نگاه تك عاملي آفت كشورهاي در حال توسعه!!

ماكس وبربا مطالعه كشورهائي كه داراي مذاهب چند گانه هستند دريافته كه رهبران نظام اقتصادي ،بعضي بازرگانان،صاحبان سرمايه،كارگران متخصص،پرسنل رده بالا اداراي و تجاري همگي پروتستان هستند. اين امر موجب شد تا اهميت پروتستانيسم را در انتخاب اين مشاغل نشان دهد و نتيجه بگيرد كه ديگر مذاهب در ايجاد نظامي از ايده ها كه منجر به پيشرفت شوند، شكست خورده اند. سرمايه داري بنابراين تنها يك نظام اقتصادي نبوده بلكه در برخي موارد در جهت عكس آن نيز حركت كرده است و علاوه بر يك نظام اقتصادي، نظامي از اخلاقيات و عادات خاص است .در حقيقت فرايند سود گرائي با نظامي از عادات وصفات اخلاقي همراه بوده ودر حالي كه درجوامع ديگر فرايند سود گرائي با يك منش فرد گرایانه مبتني بر حرص و طمع همراه بوده است، روح سرمايه داري يك نظام اصولي است كه بستگي به يكسري عقايد دارد . براي مثال هدف آن تزريق وجه نظري است كه در جستجوي سود آن هم به شكل عقلاني و سيستمي و  منظم باشد يا "وقت طلاست" ،" صنعت برتر است " "صرفه جو باش"، "وقت شناس باش" و"متعادل باش" از جمله عبارات آنهاست و بالاتر از همه اين كه وظيفه مردم است تا سعي كنند ثروت خويش را افزايش دهند. اين امور روح سرمايه داري را از حالت طمع فردي خارج مي سازد و آن را به صورت عادات قومي در مي آورد. كالون ها در جستجوي ايجاد يك نظام سرمايه دارانه، نبوده اند. بلكه سرمايه داري نتيجه غير قابل پيش بيني اخلاق پروتستاني است. يك جنبه از كالونيسم(تفسيري از پروتستانيسم يكي از مذهب هاي دين مسيحيت مي باشد)اين است كه تنها تعداد كمي از افراد هستند كه رستگارمي شوند. علاوه براين ،كالونيسم اعتقاد به سرنوشت و تقدير نيز دارد و سرنوشت افراد را از قبل  مشخص مي كند كه آيا دوزخي اند يا رستگار.

كالونيست ها گناه را نشانه رستگاري يا عدم رستگاري افراد مي دانند. افراد به دنيا آمدند تا سخت كار كنند. چرا كه اگر كوشا باشند ، نشاني از رستگاري را كه نتيجه موفقيت اقتصادي است، مي بينند . بطور خلاصه كالون ها مجبورند تا سخت كوش و به اصطلاح "مرد عمل باشند" . خداي كالونها از پيروانش مي خواهد كه به تنهايي كار نكنند ، بلكه يك زندگي مشتركي را از كار و يك نظام يكتا داشته باشند. كالون ها نسبتاً بدون ترس در تعقيب منافع اقتصادي اند و اين كار را تنها به خاطر منافع شخصي انجام نمي دهند، چرا كه معتقدند اين يك وظيفه اخلاقي و قومي است. اين نه تنها موجب ايجاد يك بازرگاني بي نظير و بي رحمانه مي شود، بلكه موجب فرو نشاندن انتقادات بالقوه مي گردد. آنها بروز سرمايه داري را از طريق "هوشياري ،نيروهاي ماهر وآگاه مي دانند كه به كار خود به عنوان خواست خدا مي نگرند "با چنين نيروي كاري، سرمايه دار به بالاترين كارائي خود مي رسد ونظام قشر بندي نا برابر را مشروع مي كند . هرچند در كتاب اخلاق پروتستان ماكس وبربه تأثير كالونيسم بر روح سرمايه داري اشاره نموده ولي كاملا آگاه بوده كه شرايط اقتصادي و اجتماعي تأثير دو جانبه متقابل را بر مذهب داشته است .

واقعا نظريه جالب و قابل تأمليه .

چرا ما هميشه فكر مي كنيم دين فقط جنبه غيرمادي داره و هميشه دين را در آسمان مي بينيم كه ربطي به دنيا، زندگي و من مادي نداره؟ مگه نمي دونيم راه بهشت از زمين مي گذره؟مگه دين ما هميشه ما رو تشويق به كار و تلاش نمي كنه؟ مگه بزرگان نمي گند بزرگترين تفريح كاره؟!! پس كجاي كار لنگه؟؟!!!                                

 
قسمت دوم

از آنجا كه نقش هاي فراوان و گوناگوني وجود دارند ، آدم ها معمولاً يك نقش معين را به گونه اي كامل انجام نمي دهند .

 فاصله نقش به درجه كناره گيري افراد از نقش هاي محول شان اطلاق مي شود.

 براي مثال ، اگر يك بچه بزرگتر سوار چرخ و فلك شود احتمالاً اين را مي داند كه بزرگتر از آن است كه از اين وسيله بازي لذت ببرد ، يكي از راههاي كنار آمدن با اين موقعيت ، نشان دادن فاصله از اين نقش ، از طريق چرخ و فلك سواري به گونه اي بي توجه و بي حالانه و يا اعمال ظاهراً خطرناك انجام دادن ضمن اين سواري است. بچه هاي بزرگتر با اين اعمال در واقع مي خواهند به حضار نشان دهند كه آنها مانند بچه هاي كوچك عاشق اين بازي نيستند و اگر هم هستند به خاطر كارهاي خاصي است كه علاوه بر چرخ و فلك سواري انجام مي دهند.
فاصله نقش بستگي به منزلت اجتماعي يك فرد دارد. آدم هاي بلند پايه غالباً به دلايلي متفاوت از دلايل افراد فرومايه ، فاصله نقش از خود نشان مي دهند. براي مثال ، يك جراح بلندپايه ممكن است در اطاق عمل ، براي تخفيف از تنش هاي تيمي اطاق عمل ، فاصله نقش از خود نشان دهد. آدم هايي كه در سمت هاي فرومايه قرار دارند ، در نمايش فاصله نقش دفاعي تر عمل مي كنند. براي مثال ، آدم هايي كه توالت پاك مي كنند ، ممكن است اين كار را با بي علاقگي و بي حالي انجام دهند. آنها احتمالاً از اين طريق مي كوشند به حضار بگويند كه لياقت كارهايي بهتر از اين را دارند.
شكاف ميان آنچه كه يك شخص بايد باشد ، يعني همان "هويت اجتماعي بالقوه" و آنچه كه يك شخص واقعاً هست ، "هويت اجتماعي بالفعل" را داغ گويند ، هر كسي كه شكافي ميان اين دو هويتش باشد ، "داغ خورده" است.
گافمن بر كنش متقابل نمايشي ميان آدم هاي داغ خورده و معمولي تأكيد مي ورزد. ماهيت اين كنش متقابل بستگي به آن دارد كه كداميك از دو نوع داغ بر پيشانيش خورده باشد. در مورد داغ بي اعتباري ، بازيگر فرض را بر اين مي گيرد ، كه حضار تفاوت ها را مي دانند و يا اين تفاوت ها برايشان آشكارند (براي مثال ، كسي كه فلج است يا يك پايش را از دست داده است)

اما در مورد داغ احتمالي بي اعتباري ،  حضار تفاوت ها را نمي دانند و نه مي توانند تصورش را بكنند (براي مثال ، كسي كه مقعدش جراحي شده يا در گذشته سابقه همجنس بازي داشته است). كسي كه از داغ بي اعتباري شدگي رنج مي برد، مسأله بنيادي نمايشي اش ، تخفيف تنش ناشي از اين واقعيت است كه ديگران قضيه را مي دانند. اما كسي كه دچار داغ احتمال بي اعتباري است ، مسأله نمايشي اش سر نگهداري است تا قضيه اش براي حضار همچنان ناشناخته باقي بماند. 
 

_{شاید برای شما جالب باشد که بدانید همه ما بازیگریم این نظر من نیست بلکه نظراروينگ گافمن تئوريسن مشهور در زمينه انسان شناختي اجتماعي و پدر روان شناسي جديد است كه او را به عنوان تحليل گر مكالمات مي خوانند و به تحقيق نزديك در باره جريان روزمره زندگي و ثبت و ضبط آنها پرداخته است . نظریه "نمایشنامه ای" کنش متقابل نمادین از این نظریه پرداز به همین موضوع می پردازد.
ما مثل باد به اين سو وآن سو نمي رويم بلكه به خاطر حفظ يك تصور با ثبات از خود براي تماشاچيان خود نمايش اجتماعي مي دهيم.
وقتي فردي كنش نشان مي دهد ،سعي در ارائه خودي دارد كه مورد قبول ديگران است ،با اين حال وقتي انسانها خود را نشان مي دهند آگاهند كه مستمعين و حضار مي توانند نمايش آنها را قطع كنند.
در نتيجه بازيگران سعي مي كنند حضار را كنترل كنند ،خصوصا آن عناصري كه ممكن است مزاحمت ايجاد كنند . بازيگران اميدوارند كه اين امر موجب شود تا تماشاگران به طور داوطلبانه آن چيزي كه بازيگر مي خواهد نشان دهد اين امر "اثر مديريت" نام دارد و شامل تكنيك هايي است كه بازيگر براي تاثيرگذاري خاصي آن را بكار مي گيرد.
مردم سعي مي كنند كه يك تصوير ايده آل از زندگي خود در جلوي صحنه نشان دهند وقطعا احساس مي كنند كه بايد امور پشت صحنه را پنهان كنند.
در درجه اول بازيگران ممكن است برخي امور مانند نوشيدن الكل يا مصرف مواد مخدر را در ظاهرشان پنهان كنند
در درجه دوم ممكن است كه بخواهند خطاهايي را كه در آماده كردن خود براي نمايش دارند نشان ندهند (پنهان كردن مسير اشتباه توسط راننده تاكسي )
سوم افراد ممكن است لازم ببينند كه فقط محصول نهايي خود را نشان دهند و فرآيندي كه تا آماده كردن خود وجود دارد پنهان نمايند (استادان دانشگاه ممكن است ساعتهاي زيادي را براي تهيه يك متن سخنراني صرف كنند اما طوري خود را نشان مي دهند كه هميشه مطالب را مي دانند )
چهارم شايد لازم باشد بازيگر بخواهد يك "كار كثيف "را از تماشاگران پنهان كنند (اموري كه قانوني نباشد يا از روي بي خبري انجام گيرد و به هر حال با تنزل رتبه همراه است )
پنجم در ارائه يك ظاهر خاص بازيگران ممكن است استانداردهاي ديگر را صحيح ندانند و سرانجام ممكن است فرد لازم ببيند كه توهين و تحقير حضار را پنهان كند تا نمايش خود را ادامه دهد.
معمولا افراد علاقه زيادي دارند كه تمامي حقايق خود را از ديد تماشاگران مخفي نگه دارند.
بازيگران اغلب سعي مي كنند اين عقيده را ايجاد كنند كه به تماشاگران نزديكتر ازآن چيزي هستند كه مي باشند براي مثال بازيگران اين مطلب را القا ميكنند كه نمايشي كه در آن هستند تنها نقش و مهمترين نقش آنهاست . براي انجام چنين كاري بازيگران بايد مطمئن شوند كه تماشاگران از آنها جدا هستند تا نقش بدلي آنها نمايان نشود .
حتي اگر اين نقش بدلي آنها نمايان شود ،تماشاگران ممكن است سعي كنند خود را با نقش بدلي وفق دهند تا اينكه تصور خود را از بازيگر درهم شكنند. اين امر خصوصيت كنش متقابل در نمايشها را نشان مي دهد .يك نمايش موفق بستگي به تمامي اجزاي آن دارد.
يكي از نشانه هاي مديريت اين است كه بازيگر اين ايده را به تماشاگر انتقال مي دهد كه ارتباط او با آنها بي همتاست،تماشاگران نيز مي خواهند احساس كنند كه آنها يك دريافت كننده بي همتاي نمايش هستند
فن ديگري كه به وسيله نمايشگران به كار گرفته مي شود "پيچيده سازي"است .بازيگران اغلب سعي دارند كه نمايش از خود را بوسيله محدود نگه داشتن تماس با تماشاگران پيچيده سازند و اين كار را از طريق ايجاد فاصله اجتماعي ميان خود و تماشاگران انجام مي دهند برخي سعي مي كنند وحشتي را در تماشاگران ايجاد كنند اين امر موجب مي شود كه تماشاگران از آنها سوال نكنند تماشاگري كه با اين فرآيند سر و كار دارد اغلب خودش در جستجوي نگاه داشتن اعتبار نمايش از طريق حفظ فاصله از بازيگر است .
بحث از رابطه ميان بازيگر و تماشاگر مي تواند بحث از يك تيم باشد هر فرد متكي به ديگري است چرا كه هر كس مي تواند نمايش را قطع كند و همگي از اين امر آگاهند .
تيم يك نوع" جامعه سري " است. . .
ادامه دارد}

^{یک هیئت فیلمساز کانادایی که از طبیعت و زندگی حیوانات فیلمبرداری می کردند تصمیم به ساختن فیلمی گرفتند که تا آن زمان ساخته نشده بود.آنها تصمیم گرفتند به مدت یکسال از کل چرخه زندگی گرگها فیلمبرداری کنند .آنها می توانستند به کمک یک هلیکوپتر از بالاُ تمام روند مهاجرت سالیانه و یافتن غذا را،که معمولا گوزن است مشاهده کنند.درک آنها از مهاجرت گوزن ها و گرگ ها این بود که گله گوزن ها به هر طرف بخواهند می روند و گرگ ها هم آنها را به عنوان منبع غذایی دنبال می کنند و در وقت مناسب به گوزنی که معمولا ترسو و ضعیف یا مریض است حمله می کنند.}

^{ولی نتیجه این تحقیق و فیلمبرداری یکساله باور نکردنی بود.مشاهده شد که گله گوزن ها و گرگ ها با هم مهاجرت می کنند.آنها با هم مسافرت میکنند بازی می کنند و کاملا دوست هستند .روزها با هم می دوند و بازی می کنند و حتی با هم استراحت می کنند.}

^{این سناریو موقعی عوض میشود که گرگ ها گرسنه میشوند. به این ترتیب که رهبر گرگ ها ناگهان می ایستد و برای شروع حمله علامت های خاصی به سایر گرگ های گروه میفرستد. این علامت ها توسط گوزن ها درک می شودو آنها به هم نزدیک می شوند و فشرده تر حرکت می کنند گرگ ها یک گوزن را از گله انتخا ب و به آن حمله می کنند. گوزن انتخاب شده لزوما مریض یا ضعیف نیست.حمله گرگ ها به گوزن انتخا ب شده معمولا ده دقیقه طول می کشد و وقتی کار غذا خوردنشان تمام می شود دوباره هر دو گله با آرامش شروع به مسافرت عادی و طبیعی خود به طرف مقصد می کنند.}

^{اگر گرگ ها موفق  به شکارگوزن انتخاب شده نشوند وگوزن به نوعی فرارکند،گرگ ها دنبال شکار گوزن دیگری نمی روند و به سادگی شرایط را می پذیرند وروزهای دیگری را گرسنه به راه خود ادامه می دهندو روابطشان با گوزن ها تا دفعه بعدی که گرسنگی به آنها فشر بیاورد عادی می ماند و مانند دوستان قدیمی به سفر خود ادامه می دهند .}

^{اتفاق جالب تری که در این فیلمبرداری افتاد این بود که گروه فیلمبرداری متوجه شدند که رییس گرگ ها رد پای یک گوزن موس را پیدا کرده و در حال حرکت به طرف اوست همزمان با حرکت گرگ ها دو حیوان دیگر یعنی یک خرس و یک ولور هم به دنبال گوزن موس بودند.(شایان ذکر است که ولور حیوانی گوشت خوار بین سمور و راسوست که فک های بسیار قوی دارد و شکارچی قابلی است )}

^{در آن لحظه میدان مبارزه به این ترتیب بود که 3 شکارچی قوی و ماهر شکار بسیار لذیذی را محاصره کرده بودند و وقتش بود که بر سر تصاحب شار درگیر شوند و شکارچی که موفق به نابودی یا عقب راندن بقیه رقبا شود جایزه خود را به دست آورد.}

^{اما این پیش داوری در ارتباط با جنگ این سه شکارچی درست از آب درنیامدو کاملا برعکس شد یعنی هر یک از آنها به جای اینکه با همدیگر جنگ رقابتی در پیش بگیرند،به نوبت به شکار حمله می کردند و در هماهنگی کامل در هر حمله هر یک قطعه ای از گوشت جانور را می کندند و می خوردند،بدون اینکه مزاحم یکدیگر باشند.}

^{حالا چرا بین این سه شکارچی که هریک مهاجم و بسیار قوی بودند جنگ در نگرفت؟؟؟؟}

^{توضیح این است که آنها هوش اجتماعی کافی داشتند.هرکدام از قدرت و احتیاجات دیگری با خبر بود و ضمنا می دانستند که جنگیدن نه تنها آنهارا به طعمه چرب و نرم نمی رساند بلکه ممکن است در اثر جنگ به هریک جراحاتی وارد شود که منجر به مرگشان شود.بنابراین آنها هوشمندانه ترین تصمیمرا گرفتند اینکه هر یک به اندازه احتیاج از شکار بر دارند با همدیگر شریک شوند انرژی شان را بیهوده تلف نکنند و خود را در معرض خطر مرگ یا زخمی شدن قرار ندهند.}

^{وقتی هر سه سیر شدند،تعارف کوتاهی هم به هم کردند و دوباره به طبیعت یا گله اشان برگشتند .گروه فیلمبرداران با دیدن این صحنه در سکوت کامل فرو رفت.}

برگرفته از:

کتاب قدرت هوش اجتماعی

نوشته تونی بوزان

ترجمه دکتر سعید مینویی

وبلاگر خوب کیه؟

اصول اصلی اون چیه؟

وهدف در وبلاگ چیه؟

و قراره ما با اون به کجا برسیم؟؟؟

اول از همه به خاطر اینکه مدت زیادی تاخیر داشتم و به روزنبودم از همه همه عذرخواهی می کنم.

واما..............قول میدم فعال تر باشم.

دوم ممنوم که منو با نظراتون یاری میدید

ا

مردان نابغه از ارزش های فرضیه ای و اقتصادی و سیاسی پشتیبانی می کنند.

زنان نابغه علاقه دارند مشاغلی داشته باشند که به آنها اجازه دهد به دیگران کمک کند و آنها را قادر سازد کاری ارزشمند برای جامعه انجام دهند.

مردان نابغه علاقه دارند کارهایی انجام دهند که به شهرت و اعتبار آنها می افزاید و یا سبب   می شود پول زیادی به دست آورندو یا کاری انتخاب می کنند که مبارزه می طلبد و یا با ریاضییات و کامپیوتر سروکار دارد.

لیندا آستین (ترجمه توران دخت تمدن)

                                            پرواز را به خاطر بسپار پرنده مردنی است.

پرنده آهنین پرواز را به خاطر بسپار آنگاه که پرستوهای ما را به اوج می رسانی قله را نشانشان بده.

آنگاه که از اوج کودک یخ زده را می دیدی و سرمایش را به دنیا می نمایاندی...

آنگاه که از فراز ابرها سقف نیمه ویران و لرزش پیران و دعاهای گرسنگان را به تماشا می نشستی...

پرنده آهنین پرواز را قبل از آنکه با خبرنگارانمان صد تکه شوی؛ غم خواهران ومادرانشان را به خاطر بسپار.

پرنده آهنین بر فراز برجها و خیابانها چه نشان پرندگان عاشقمان دادی که چنان خدایی شدند که ماتم ما را در فراق خود از یاد بردند

پرنگان مهاجر در فراقتان زمستانمان سردتر از تمامی قصه هاست

پرنده آهنین پرواز آخرت به یادمان ماند

وما با نگاه ناباور فاجعه را تاب آورده ایم و تنهایی را تاب آورده ایم و...................

 آری ناباورانه چهلمین روز سفر غریبانه اتان را به سوگ می نشینیم.

هنوز مرور خبرهایتان دلمان را به درد می آورد.

و می اندیشسم به پرواز آخر که ابدیتی ساخت۰